Exotisch pastaslaatje

Op een dag zoals deze - een zeer warme dus - ligt het niet zo voor de hand je keuken d.m.v. het gebruik van extra warmtebronnen, zoals daar zijn de grill, het wafelijzer, de poffertjespan, de oven, het gasvuur,... vrijwillig tot zweethut te converteren.  Weinig koken is dan de boodschap, en een pastaslaatje (of bulgurslaatje, quinoaslaatje, .... - alnaargelang je eigen voorkeur) komt aan die eis perfect tegemoet. Een klassieker is het slaatje met Italiaanse lekkernijen (artisjokharten, olijven, zongedroogde tomaten, verse basilicum,...), maar er zijn o zo veel meer mogelijkheden. Soms kan het wel leuk zijn het eens over wat exotischere boeg te gooien. Het slaatje hieronder is daar een voorbeeld van. Simpel, verfrissend en eens iets anders. Je kunt er vanalles ingooien, maar hier gaat het concreet om de volgende ingrediënten:

• rode ui
• babymaïs
• tomaat
• paprika
• een sappige mango (onontbeerlijk!)
• nierbonen
• verse koriander
• en als glijmiddel voor het geheel: de komijn-limoenvinaigrette uit Vive le Vegan! (bestaande uit o.a. komijn, kaneel, ahornsiroop, zonnebloemolie, olijfolie, knoflook, mosterd, limoensap en wat appelazijn) 

1 reactie | klik hier om te reageren

Pasta Galberto

Vooralsnog geen vervolg over wafels (al hebben die dit weekend wel al op tafel gestaan, zij het veel te kort om er nog een fototoestel aan te pas te doen komen :) ), wel een nieuwe post over iets wat altijd in de smaak valt: pasta!

Gisterenmiddag wou vriendlief liever een pasta dan een spinazierisotto, en toen ik mentaal de inventaris van onze frigo aan het maken was (boontjes uit het groentenpakket, nog 3 tomaten, nog een half potje groene vegan pesto dat dringend op moest, ...), viel me op dat dat eigenlijk de ingrediënten waren die in een pasta galberto thuishoren. Wie Leuven een beetje kent, kent zeker de Appel op het Erasmusplein, en wie de Appel kent, kent er zeker de pasta galberto die er in een vegetarische en een niet-vegetarische variant op de kaart prijkt.

In mijn studententijd heb ik die nogal vaak besteld, maar de laatste jaren niet meer (wegens de parmezaan dus), maar ik heb die eigenlijk altijd wel lekker gevonden (zij het nogal vettig, door overmatig gebruik van olijfolie). Nu dacht ik dat dit misschien toch wel vrij makkelijk na te maken viel. Vreemd dat ik daar voordien nooit aan had gedacht - andere hadden dat duidelijk wel, want pasta galberto scoort vrij makkelijk op google. Hier heb ik dus de mosterd gehaald. Over hoeveelheden heb ik me niet druk gemaakt, aangezien ik gewoon gebruikt heb wat ik nog liggen had, maar zo ben ik te werk gegaan:

• water voor de (volkoren) pasta aan de kook brengen & pasta toevoegen
• boontjes gaar koken (bij nader inzien had ik dat evengoed kunnen combineren: 1 kom voor pasta en boontjes)
• pijnboompitten in een pan roosteren en dan aan de kant zetten
• tomaten in blokjes snijden en met wat knoflook gaarstoven in diezelfde pan (zo skip je de ovenfase die in het recept in de link hierboven gesuggereerd wordt)
• in een potje enkele eetlepels pesto gladroeren met een half verpulverd blokje groentenbouillon, en er een beetje olijfolie aan toevoegen
• vervolgens, als de boontjes en pasta klaar zijn, alle ingrediënten vermengen
• eventueel nog afwerken met wat vegan parmezaan of gomasio

Het smaakte zoals het origineel, of zelfs beter (want veel minder olie-achtig). Dit wordt een blijver! 

Voor wie het interesseert: de vegan pesto die gebruikt heb is die van La Selva (zou in vele natuurvoedingswinkels wel verkrijgbaar moeten kunnen zijn, desnoods met bestelling, aangezien de andere producten van La Selva er vaak verkocht worden):

2 reacties | klik hier om te reageren

Wafels!

Iedereen moet er elk jaar op een gegeven moment aan geloven, en in mijn geval was het begin deze week: het was mijn verjaardag. In plaats van te mijmeren over vergankelijkheid vind ik het echter altijd beter om gewoon van de nood een deugd te maken, en daar hoort onlosmakelijk lekker eten bij. Zaterdag werd ik daarom, een beetje pre-verjaardag, door de attente wederhelft getracteerd op een overheerlijke Indonesische rijsttafel in restaurant Kartini in Antwerpen, maandag, op de dag der dagen, moest ik zelf mijn keukenschort niet aantrekken en toverde mijn teergeliefde een lekker potje Caraïbische curry op tafel (voor de geïnteresseerden: dat is 1 van de vele recepten in de EVA-receptendatabank), en gisteren, een beetje post-verjaardag, was het tijd voor nog een etentje, dit keer in het gezelschap van de locale vrienden. Daarvoor trokken we naar de Omaya, een Libanees eethuisje op de Sint-Jacobsmarkt in Leuven. Het was eventjes wachten op ons eten (we waren dan ook wel met een tamelijk talrijk gezelschap), maar het resultaat mocht er wezen. Voor mij werd het de vegetarische pastilla (groenten in filodeeg), het enige vegetarische hoofdgerecht op de kaart (er vallen echter ook een heel aantal warme en koude voorgerechten tot een hoofdgerecht te combineren), waar een smakelijk slaatje,wat Libanese harissa, hummus, plat brood en kaneelrijst bij geserveerd werden. Ik denk dat ze ons daar nog gaan zien!

Als kers op de spreekwoordelijke taart heb ik daar als geschenk iets gekregen wat al lang in mijn keuken ontbrak (een van de weinige dingen) en op mijn verlanglijstje stond (ik geef toe, er kwam - op aanvraag - een tip aan te pas):

Een 4-1 croque-monsieurmachine (onze huidige staat op het punt het te begeven), wafelijzer, grill en pannenkoekenplaat. De functie die ik het eerst ga uitproberen - als het eventjes kan dit weekend al - zal het wafelijzer zijn. 't Is al jaren geleden dat ik nog wafels gebakken heb; toen deed ik dat geregeld, maar dat was nog in de tijd dat ik in het consumeren van boter, melk en eieren nog geen graten zag. Het wordt dus toch een beetje een 'nieuwe' ervaring. Recepten heb ik alleszins al liggen, o.a. in Vegan with a Vengeance en in Vegan Brunch. En als die op zijn, is er altijd nog het internet. Zoals er blogs bestaan over vegan ijs, vegan brood, en wat weet ik nog allemaal, blijkt er ook een site/blog te bestaan die helemaal aan de vegan wafel gewijd is. Oh yes! Voor wie daar wat inspiratie wil opdoen: http://waffleparty.com/category/vegan-waffle-recipes/

Wordt zeker binnenkort vervolgd!

0 reacties | klik hier om te reageren

Turks appeldessert

Wie onlangs (ergens in maart, april of mei) de kookworkshop van EVA Vlaams-Brabant over de mediterraanse keuken volgde, zal dit recept herkennen, maar dit is zodanig simpel en lekker, dat ik dit dessert eigenlijk iedereen wil meegeven. De oorspronkelijke naam hiervan, Super Low fat Turkish Apple Cake, is eigenlijk een beetje misleidend: een appeltaart valt dit nauwelijks te noemen, aangezien er geen vorm en geen taartbeslag aan te pas komt. En in hoeverre het authentiek Turks is, weet ik eigenlijk ook niet, laat staat dat ik de calorieën die het bevat al ooit geteld heb. Dus ik noem het gewoon Turks appeldessert. En eet het met veel smaak op.

Terwijl 'bij ons' doorgaans kaneel de specerij bij uitstek is die met appeldesserts gepaard gaat, is het in dit recept vanille. Samen met het citroensap zorgt dit voor een verrassend nieuwe en erg frisse toets, die bij dit warme weer wel eens zeer welkom zou kunnen zijn. Als je het recept (zie link hierboven) naar de letter volgt, dan kun je dit gewoon in een ovenschaal maken. Je vermengt eenvoudigweg alle ingrediënten (appelstukjes, bakpoeder, bloem, suiker, citroensap, gehakte noten (ik gebruik doorgaans hazelnoten), rozijnen of krenten, en vanille (in poedervorm of als essence)), en schept het geheel in de vorm. Door het vocht uit de appelstukjes dat bij het bakken vrijkomt en zich met de bloem gaat binden, gaat het mengsel aan elkaar beginnen kleven - wat de bedoeling is, en wat het tot een schepbaar geheel maakt. Wie echter vindt dat dit er nog niet 'taartachtig' of presentabel genoeg uitziet, heb ik nog volgende tip: je kunt een muffinvorm bekleden met ronde bladerdeegvelletjes, daar met een vork wat gaatjes in prikken, en vervolgens de appelstukjes daarin verdelen. Hoe het er dan uitziet, zie je op deze foto's. Ik vind de combinatie van appel & bladerdeeg alleszins een aanrader.

0 reacties | klik hier om te reageren

Een geslaagde mislukking

Vandaag kreeg ik eindelijk mijn voorbesteld exemplaar van vegan scoop (met ijsrecepten) in de bus. Enkele weken geleden was het al de beurt aan lick it, eveneens een ijsreceptenboek, zij het met een iets minder goed gekozen titel... Uit dat boek had ik al de maple-walnut ice cream uitgeprobeerd: heel lekker van smaak, maar iets te weinig cremig naar mijn aanvoelen. De recepten die Cathe Olson in dat boek aanreikt bevatten nooit arrowroot, en dat is nu net het ingrediënt dat zorgt voor een iets dikkere (dus romigere) structuur van het ijsmengsel en dat bovendien kristalvorming tegengaat. Toch wel niet onbelangrijk als het gaat om ijs. Dus besloot ik om na dat eerste probeersel aan de volgende recepten wél een eetlepel arrowroot toe te voegen. Gisteren was het dan weer zo ver: ik heb aardbeien-bananenijs gemaakt en dezelfde avond nog in de ijsmachine gedraaid, en eveneens een chocolate-chai mengsel. Dat zou er vanavond aan moeten geloven. Maar toen ik het uit de koelkast haalde om het vervolgens in de ijsmachine te gieten, bleek het wegens een overdaad aan arrowroot (2 EL ipv 1) zodanig opgesteven te zijn - en dus allesbehalve gietbaar - dat het op chocolademousse leek en ik het een risico vond om het aan de ijsmachine over te leveren. Bovendien smaakte het eigenlijk écht wel een beetje als chocolademousse, en meer nog: het herinnerde me fel aan een dessert  dat een paar maanden geleden in de greenway geserveerd werd: een soort opgesteven chocosubstantie met een crumble erbovenop. Dat dessert in kwestie - het enige vegan dessert dat geen fruitsla is dat de GW ooit serveerde - wordt nu helaas niet meer verkocht, dus ik had me al afgevraagd of het na te maken viel. Bij deze ben ik alleszins puur per toeval een heel stap dichter bij het ontrafelen van het chocolademysterie gekomen, want mijn "chocolate-chai"-mousse lijkt zowel qua smaak als qua textuur op dat hemelse nagerecht.

Voor wie het ook eens wil proberen volgt hier het recept voor het ijs/de mousse:

• 1 1/4 cup plantaardige melk + 1 cup kokosmelk (ik heb uitsluitend kokosmelk gebruikt)
• 1 tl kaneel
• 10 hele kruidnagels
• 1/2 tl kardemom
• 50 g fondant chocolade
• 1/2 cup rietsuiker
• 3 EL cacao
• 1 tl vanille extract
• 1EL arrowroot voor ijs, 2-3 EL arrowroot voor mousse

De arrowroot oplossen in een paar EL arrowroot en opzij zetten. De cacao eveneens smeuïg roeren met een paar EL kokosmelk en vervolgens met de overige ingrediënten in een kom gieten en opwarmen tot de chocolade gesmolten is. Wanneer het mengsel net begint te koken de kom van het vuur halen en er vervolgens er de arrowroot onder roeren (niet te snel, want als het mengsel nog kookt klontert de arrowroot). Het mengsel in de frigo plaatsen (nadat je de kruidnagels eruitgevist hebt) en als het helemaal afgekoeld is ofwel zo opeten (als het tot een soort mousse opgesteven is) ofwel in de ijsmachine gieten.

3 reacties | klik hier om te reageren